De dag begon goed! Voor het uitchecken dacht ik laat ik effe naar huis bellen. Volgens de telefooninstructies moest ik eerst een 9 drukken voor een buitenlijn, dan 011 om buiten Amerika te bellen, dan landcode 0031, dan het telefoonnummer. Dus ik braaf alles intoetsen, niets! Geen signaal! Nogmaals proberen; weer niets. Ik dacht ik probeer het nog 1 keer; krijg ik 911 emergency eraan. Schrik me dood!!! Wat heb ik nu gedaan!!! Gooi onmiddellijk op, pak de hoorn weer op, hangt de mevrouw van 911 er nog. Oeps!!! Uitgelegd dat ik naar Nederland wilde belde, en dat het dus niet goed ging. 'Are you sure there is no emergency?' vraagt ze nogmaals. Nee echt niet! Hierop wordt er direct op de deur geklopt. Iemand van het hotel (ik dacht dat het Erwin was, hij was vast de koffers aan het inladen, en dat hij het pasje van de kamer vergeten was). Ze kijkt speurend de kamer in en vraagt of alles ok is, omdat 911 was gebeld. Weer het verhaal uitgelegd. Komt Erwin even later binnen, hoor ik op de walkie talkies van de dame van het hotel die op de gang liep, dat kamer 254 (waar wij dus zaten) 911 had gebeld. Hele hotel in rep en roer! Ik schrok ervan! Later bij het uitchecken, zegt de vrouw van de balie dat je niet overzee kan bellen. Dat is geblokkeerd. Schijnbaar heeft de telefoon de 9-011 als 911 opgemerkt. Bij de andere hotels kon ik wel bellen, wist niet dat het geblokt kon worden. Wat een tumult op de vroege ochtend, nu ik het hier op het reisblog schrijf kan ik erom lachen, maar op dat moment niet!!

Maar goed, we zijn na het uitchecken naar Craters of the Moon gereden. Ligt niet echt op de route, dus nu maar hopen dat het de rit waard is. Na ruim 1,5 uur rijden komen we bij het Visitor Center.

Bij Craters of the Moon zijn lavavelden, kraters, grotten en vulkanische askegels te zien. Er gaat 1 weg door het park langs 7 punten. De eerste 2 zijn korte trails van minder dan 1 kilometer door het lava landschap. Heel apart om te zien. Het lijkt wel alsof we op de maan lopen!

Bij de 3e komen we bij een kegel waar we helemaal naar boven kunnen lopen, bovenop de kegel. Op de weg naar boven liggen allemaal mooi blauwe glinsterende steentjes (een soort van lava denken we). Een paar van meegenomen, vond ze echt mooi. Bovenop heb je een heel erg mooi uitzicht over het park. Beneden zie je al het gestolde lava, in de verte de (deels) besneeuwde bergtoppen. Amazing! Nog een paar jump foto's gemaakt, en daarna weer naar beneden.

De volgende stop was bij 3 mini vulkanen. Hier zaten allemaal hekken omheen, omdat de mensen al veel van de natuur hier hebben verwoest door overal op te lopen. Op deze manier blijft het wel allemaal bewaard.

De laatste trail (ook meteen de zwaarste) ging naar een grot, de Indian Tunnel. Het was inmiddels best warm geworden, dus de weg ernaar toe in de brandende hitte viel tegen. Er werd geadviseerd om een zaklamp mee te nemen, maar wij dachten dat het niet zo donker zou zijn in de grot. Het eerste stuk van de grot viel inderdaad mee, daarna was het echt pikkedonker! We zagen geen hand voor ogen. Alle stenen liggen los, dus echt gemakkelijk loopt het dan ook niet!! Nu was de zaklantaarn wel handig geweest (hij lag gewoon in de auto, waarom negeren wij dat soort dingen altijd :-( ). Af en toe zat er gelukkig een opening in de grot, dus soms zagen we wel weer wat. Na een flinke wandeling onder de grond, kwamen we weer boven. Zo, wat een temperatuurverschil. In de grot was het heerlijk koel. Echt gaaf om helemaal door zo'n grot te lopen. Er waren er nog meer, maar daar kwam geen daglicht naar binnen dus daar waagden we ons maar niet aan haha.

Daarna doorgereden naar Salt Lake City. Een flinke rit, om 17.00 uur komen we daar aan.

's Avonds gegeten bij Wingers, een echte American diner! Erwin had een met kip en groenten gevulde tortillas met een heerlijke saus. Ik had een rijst schotel met krokante kip (Sticky Fingers noemen ze ze daar), rijstnoodles en veel groenten. Echt heerlijk!!

Totale afstand vandaag gereden: 380 mijl (611 km)